Kapelusz: 5-15 cm, ciemnobrązowy, szarobrązowy, czasem wyblakły, jasnoszary, miody półkulisty do dzwonkowatego, później rozpostarty, w końcu wklęsły, często ze słabym garbkiem, charakterystycznie promienisto-włóknisty, czasem popękany; stary brzeg ostry i pofalowany, przeważnie nawet porozrywany.
Blaszki: Młode białe, później kremowe, bardzo szerokie, rzadkie, zatokowało wycięte; ostrza karbowane.
Trzon: Biały do szarawego, różnych kształtów: cylindryczny, maczugowaty, pękaty, krótki lub długi, czasem skręcony, podłużnie bruzdowany; podstawa z długimi, białymi sznureczkami grzybni.
Miąższ: Białawy, w trzonie włóknisty. Zapach ziemisty, smak łagodny do gorzkiego.
Występowanie: W lasach iglastych i liściastych, na spróchniałych pniakach i pokrytym ziemią drewnie, częsty. Owocniki od maja do października.
Informacje: Mimo gorzkiego smaku nie jest to grzyb trujący. Przypomina łuskowca jeleniego i różne wieruszki, mają one jednak blaszki o różowym odcieniu.


pieniaznica szerokoblaszkowa