Kapelusz: 3-9 cm, czysto biały, z wiekiem pośrodku czasem żólknący, młody jajowaty, później kulisty do stożkowatego, w końcu wypukły z tępym garbkiem, ale nigdy zupełnie rozpostarty, gładki, wilgotny nieco śluzowaty do lepkiego, suchy błyszczący; młody brzeg podgięty i nigdy z prążkami.
Blaszki: Czysto białe, gęste, wolne przy trzonie.
Trzon: Czysto biały, smukły, ze zwężonym szczytem, bardzo filcowaty, łuseczkowaty do włóknistego; bulwiasta podstawa razem z trzonem otoczona białą bloniastą pochwą; pierścień białawy, słabo wykształcony, szybko zanikający.
Miąższ: Biały, delikatny. Zapach stęchły i nieco miodowy, smak łagodny - nie robić próby smakowej
Występowanie: W lasach iglastych, rzadziej w liściastych, na kwaśnych glebach, często koło borówki czernicy. Owocniki od czerwca do września.
Informacje: Podczas zbioru pieczarek w fazie młodych kulistych do jajowatych owocników niewykluczone jest pomylenie ich z młodymi białymi trującymi muchomorami. Toteż należy zbierać grzyby dopiero wówczas, gdy już tak się rozwinęły, że wykształciły ważne cechy rozpoznawcze. W przeciwieństwie do trujących muchomorów różne gatunki pieczarki mają blaszki najpierw blado-szarawe, potem różowe, w końcu czarniawe. Do białych muchomorów należy muchomor wiosenny owocujący na wiosnę. Jest on również śmiertelnie trujący. Jego kapelusz jest mniej stożkowaty od kapelusza muchomora jadowitego. Ślimaki lubią delikatne grzyby, toteż zjadają i te, dla nas śmiertelnie trujące muchomory.

------ ŚMIERTELNIE TRUJĄCY --------


muchomor jadowity